Konfúsíus – afsakið hlé
Ég hef ekki hugmynd um hvaða nafn þessi köttur ber, en það kæmi mér ekki á óvart ef það væri Konfúsíus. Nú kann að vera að einhver spyrji sig hvort dýr séu algengara myndefni hjá mér en menn – sjálfur hef ég ekki talið.
Nú verður fundinn á flakki næstu vikurnar og því mun ekkert efni birtast hér fyrr en ég sný aftur. Vonandi tekst mér þó að mynda í gríð og erg á flakkinu svo ég hafi nú eitthvað góðgæti handa ykkur.
Þangað til vona ég að þið hafið það gott.
Augnablikið
Ég hef ekki lagt það í vana minn að skrifa mikið við innleggin hér og vel kann að vera að einhverjum hafi þótt þetta stýft blogg, en nú ætla ég að bregða út af vananum og láta nokkur orð fylgja. Þetta ævintýri hófst allt saman haustið 2010 þegar lá fyrir að ég væri á leiðinni til Þýskalands og ég lét gera við gamla filmuvél föður míns. Ekki vissi ég margt um þessi fræði og í raun má segja að ég viti enn ekki mikið, en eitthvað hef ég þó reynt að lesa mér til um hitt og þetta sem kemur að gagni þegar maður glímir við að mynda með filmuvél.
Eins og sjá má er hryggjarstykki síðunnar myndir sem ég tók á 10 mánaða tímabili úti í Þýskalandi og er heldur færra af myndum frá Íslandi. Þar er þó eingöngu mér um að kenna. Á hinn bóginn verð ég að segja að þetta er gífurlega spennandi og skemmtilegt áhugamál og ég þakka oft fyrir þann dag, er ég fékk þá flugu í höfuðið að dusta rykið af þessari gömlu vél og koma henni í viðgerð.
Eitt angrar mig þó; Þegar litið er yfir þær myndir sem prýða síðuna sést fljótt að þær eru nær allar uppstilltar og myndefnið oftar en ekki fólk sem ég þekki og það er að sjálfsögðu vel. Þá kem ég að yfirskrift þessarar færslu. Það hlýtur að vera keppikefli hvers (a.m.k. flestra) ljósmyndara að fanga augnablikið – vissulega má segja að hver einasta ljósmynd fangi sérstakt augnablik – en ég á við efni og augnablik sem stilla sér sjálf upp, ef svo má að orði komast, eða kannski gera þau það alls ekki og það er eingöngu ljósmyndarinn sem stillir sér upp. Skiljið þið hvað ég á við?
Þegar ég velti því fyrir mér hvort ég hafi í raun fangað einhver slík augnablik þá eru mér efst í huga myndir sem innihalda dýr, sem er að vissu leyti hlægilegt því dýrin eru nær algjörlega ómeðvituð um gang mála og líða bara áfram í sínu (að vissu leyti) kærulausa ástandi. Ég vil að svo stöddu taka það fram að ég rita ekki þessi orð til að velta mér upp úr einhverri vorkunn, færslan á frekar að vera í formi hugleiðingar og ákveðins sjálfsmats.
Hvað þarf þá til að fanga þessi augnablik? Auðvitað hefst þetta allt á því að hundskast út með myndavélina á lofti og oft að reyna að átta sig á því óvenjulega í hversdagslífinu og finna augnablikin inni á milli líðandi stunda. Það þarf ekki mikið til, jafnvel bara eitt örstutt, brigðult augnaráð eiginmanns, svipbrigði barns sem missir ís er það hafði nýfengið í hendurnar eða þá ósvikna gleði (hversu lítilfjörlegt sem tilefnið kann að vera). Þá stendur eftir spurningin hvort ljósmyndarinn þarf að athafna sig í laumi (ég á nú ekki endilega við að fela sig í runna eða nokkuð slíkt) eða skyldi fólk almennt ekki vera mótfallið því að vera myndað handahófskennt?
Ætli maður komist ekki að raun um það með því að prófa. Ef eyrnafíkjur og skammir eru launin er vissara að passa sig, en getur ekki verið að mörgum þyki í raun pínu spennandi að vera myndaður og komast á pappír?
Hvað sem því líður er víst að ég þarf að fara að bretta upp ermar, hysja upp um mig buxurnar og herða mig við að ljósmynda lífið.
Þessari færslu fylgir svo ein mynd sem er hálfundarleg, því hún sýnir hvernig uppstilltar myndir virðast líka geta fangað sérstök augnablik. Kannski á svona yfirhöfuð ekki að fara á netið, en þetta er ein af mínum uppáhalds myndum. Litaflóran er mikil en fegurðin og fáránleikinn liggja einna helst í fjölbreytninni.
Systkini
Þessi mynd ku vera hin hundraðasta í röðinni – húrra! Vonandi tekst mér að halda lífi í þessu, en það geri ég aðeins með ykkar hjálp og enn sem komið er virðast furðumargir heimsækja síðuna (eða kannski er það bara einn afar dyggur lesandi). Takk! Danke schön! Gracias! Tusen takk! Thank you!
Frá liðnu sumri
Það stríðir sjálfsagt gegn einhverjum óskráðum siðareglum ljósmyndara að birta sí og æ myndir af sér sjálfum,
en ég læt slíkt sem vind um eyrun þjóta. Myndina tók Stefán við Goðafoss.
